W dniu 7 grudnia 2025 r., w naszej paulińskiej parafii w Toruniu celebrowano uroczystość poświęcenia nowo wybudowanej świątyni. Aktu tego dokonał ordynariusz diecezji toruńskiej biskup Arkadiusz Okroj.
W uroczystościach wzięli także udział: bp Józef Szamocki, bp Andrzej Suski, o. Arnold Chrapkowski, Generał Zakonu Paulinów, poprzedni proboszczowie parafii: o. Stanisław Kochan i o. Mariusz Lorenc, ojcowie paulini, siostry zakonne, księża z dekanatu wraz z dziekanem ks. prał. Wojciechem Niedźwieckim, przedstawiciele władzy samorządowej, a także twórcy świątyni – architekci kościoła, projektant wnętrza oraz wykonawcy.
W homilii biskup Arkadiusz Okroj przypomniał, że świątynia powstała jako wotum przebłagalne za grzechy przeciwko życiu ludzkiemu. – Żyjemy w czasach, w których trzeba dopominać się o to, aby szanować godność życia ludzkiego.
Po homilii zgromadzeni odśpiewali Litanię do Wszystkich Świętych. Następnie biskup Arkadiusz namaścił ołtarz olejem krzyżma, podczas gdy o. Arnold Chrapkowski i o. Łukasz Kręgiel konsekrowali ściany nowej świątyni. Przestrzeń wypełnił zapach kadzidła – nastąpiło okadzenie całej świątyni oraz wszystkich zebranych wiernych. Uroczysty moment zakończyła procesja wniesienia świec i darów od parafian.
Paulińska parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Toruniu powstała na mocy dekretu ówczesnego biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego dnia 26 sierpnia 1996 roku.
Powołanie nowej wspólnoty przyczyniło się do stworzenia nowej rodziny, mniej anonimowej, w której duszpasterze mają większą możliwość dotarcia do każdej osoby. Pierwszym proboszczem został śp. o. Stanisław Jarosz, który swoim góralskim charakterem, głęboką wiarą, pracowitością, otwartością na drugiego człowieka, ale też prostotą, zapisał się na stałe w historii tego miejsca.
2 września 1998 roku wydano pozwolenie na budowę tymczasowej kaplicy z zapleczem duszpasterskim, a już 31 stycznia 1999 r., odprawiono pierwszą Mszę świętą.
Parafia została powołana do życia, aby szerzyć kult Matki Bożej Częstochowskiej – Tej, która od wieków strzeże polskich rodzin, miast i całego narodu. Od początku swego istnienia jest ona przestrzenią, w której wierni mogli odnajdywać duchowe wsparcie i umocnienie. Na przestrzeni lat prowadziło ją wielu gorliwych kapłanów, którzy z oddaniem budowali duchowy i materialny fundament tej wspólnoty. Wspominamy dziś nie tylko pierwszego proboszcza, który podjął trud organizacji parafii, ale także jego następców, którzy troszczyli się o rozwój duszpasterstwa, katechezy i dzieł charytatywnych. Dzieło budowy kościoła i prowadzenia parafii kontynuowali kolejni proboszczowie: o. Krzysztof Kowalski, o. Stanisław Kochan, o. Mariusz Lorenc, o. Dominik Lejman i obecny Proboszcz i Przeor klasztoru o. Łukasz Kręgiel.
Nasza parafia dla wielu ludzi nie jest parafią terytorialną, ale parafią serca, albowiem na przestrzeni lat powstały tutaj liczne wspólnoty, które są żywym świadectwem działania Ducha Świętego, który wzbudził w sercach wielu osób pragnienie włączenia się w życie naszej wspólnoty parafialnej. Wśród działających wspólnot należy wymienić: Wspólnoty Neokatechumenalne, Liturgiczną Służbę Ołtarza, Jasnogórska Rodzina Różańcowa, Domowy Kościół, Wspólnota Słowa Bożego, Wspólnota Małe Uwielbienie, Grupę Modlitwy za Kapłanów, Straż Najświętszego Serca Pana Jezusa, Wspólnotę Mężczyzn. Ponad to formacją są objęte nasze dzieci i młodzież. Dzieci mogą formować się w Kręgu Biblijnym i Oratorium, a młodzież we wspólnocie Gibea. Muzykę w parafii animuje zespół Totus Tuus, zespół Totus Tuus Junior, Schola Dziecięca i nowo powołany chór parafialny.
To właśnie te wspólnoty sprawiają, że kościół parafialny nie jest tylko budowlą z cegły i kamienia, lecz prawdziwym „Domem Boga i bramą do nieba” (por. Rdz 28,17). Każda z nich jest jak żywy kamień w duchowej budowli, którą tworzymy razem.
W dziękczynnym słowie na zakończenie liturgii o. Generał powiedział: „Ten kościół jest naszym skarbem. Nasza troska o jego powstanie świadczy o pragnieniu dążenia do Boga. Wiemy jednak, że Kościół to nie tylko budynki, ale to wspólnota ludzi zjednoczonych w Chrystusie: Każdy z nas jest kamieniem tej wielkiej budowli: starszy i dziecko, zdrowy i chory, wątpiący i poszukujący Boga. Ta budowla może być jednak mocna tylko wtedy, gdy jest zbudowana na jedynym fundamencie – na Jezusie Chrystusie. Do Chrystusa idziemy wspólnie, wspieramy się nawzajem i budujemy na mocnym fundamencie. Prosimy więc, by Pan Bóg oczyścił i umocnił naszą wspólnotę, abyśmy byli prawdziwą świątynią Boga, świątynią życia i świętości.”
Więcej zdjęć można zobaczyć na stronie diecezji Toruńskiej pod adresem www
Zdjęcia autorstwa Pani Joanny Ziółkowskiej www
